"சிரட்டைக்குள் சிதறும் சிறுபான்மை தமிழினம்"

“சிரட்டைக்குள் சிதறும் சிறுபான்மை தமிழினம்”

1 month ago

admin

விளம்பரம்

“சிரட்டைக்குள் சிதறும் சிறுபான்மை தமிழினம்”

நேற்று முதல் சமூக வலைத்தளத்தில் ஒரு விடயம் பேசுபொருளாக மாறியிருப்பதை பார்க்கிறேன். அது பலரை சிந்திக்க வைத்திருக்கிறது என்பதில் மகிழ்ச்சி இருக்கிறது. ஆனால் அதைவிட வேதனை தருவது — உண்மையை கேட்கும் ஒருவரை எதிரியாக பார்க்கும் மனநிலை இன்னும் எம்மிடையே உயிருடன் இருப்பதுதான்.

“முள்ளிவாய்க்காலின் அடையாளம் சிரட்டை” என்று சிலர் கூறுகின்றனர். அதற்காகத்தான் நான் ஒரு எளிய கேள்வியை கேட்டேன்:

அங்கு இருந்த ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அனைவரும் சிரட்டையில்தானா கஞ்சி குடித்தார்கள்?

இந்தக் கேள்விக்கான உண்மையான பதிலை இதுவரை யாராலும் தர முடியவில்லை. ஏனெனில் நிதர்சனம் வேறாக இருக்கிறது. மக்கள் தங்களிடம் கிடைத்த எந்த பாத்திரத்திலோ — தட்டு, டப்பா, பிளாஸ்டிக் வாளி, பழைய பாத்திரம் — அவற்றில்தான் கஞ்சி வாங்கி குடித்தார்கள். இதற்கான புகைப்பட ஆதாரங்கள்கூட உள்ளன.

ஆனால் சிலர் மட்டும் “சிரட்டை” என்பதைக் கொண்டு ஒரு அடையாள அரசியலை உருவாக்க முயல்கிறார்கள். அதுதான் ஆபத்தானது.

எமது இனம் எதிர்கொண்டது வெறும் பசியல்ல. அது ஒரு இன அழிப்பு. ஒரு உயிர்ப்போர். ஒரு வரலாற்றின் கடைசி மூச்சு. அந்த இறுதிக் கணங்களிலும் எமது மாவீரர்கள் தங்கள் கடைசி தோட்டா வரை நின்று போராடினார்கள். அந்த மண்ணின் அடையாளம் — வீரம். தியாகம். மானம். எதிர்த்து நின்ற மனசாட்சி.

அதை எல்லாம் விட்டு, “தமிழனின் அடையாளம் சிரட்டை” என்று கூறுவது எவ்வளவு பெரிய அவமதிப்பு தெரியுமா?

இன்று உலகிற்கு சொல்லப்படுவது என்ன தெரியுமா?

“நீங்கள் மீண்டும் ஈழம் கேட்டு போராடினால், இறுதியில் கிடைப்பது சிரட்டையில் கஞ்சி தான்” என்ற மனவளக் கட்டுப்பாட்டு செய்தி.

இதுதான் மிக ஆபத்தானது.

ஒருசிலர் சிரட்டையில் கஞ்சி குடித்திருக்கலாம். அதில் தவறு எதுவும் இல்லை. அந்த வலியை யாரும் மறுப்பதில்லை. ஆனால் அதையே ஒட்டுமொத்த இனத்தின் அடையாளமாக மாற்றுவது — அது நினைவுகூரல் அல்ல; அது வரலாற்றை சுருக்கி அவமதிப்பதாகும்.

எமது பிள்ளைகள் நாளை எம்மைப் பற்றி என்ன கேட்கப் போகிறார்கள்?

“தமிழர்கள் என்றால் சிரட்டையில் கஞ்சி குடித்த மக்கள்” என்றா?

அல்லது

“இறுதி மூச்சுவரை மண்டியிடாமல் போராடிய மக்கள்” என்றா?

அதை தீர்மானிப்பது நாம்தான்.

வலியை நினைவுகூருங்கள். கஞ்சி வாரம் நடத்துங்கள். அது தவறல்ல. ஆனால் எமது முழு வரலாற்றையும் ஒரு சிரட்டைக்குள் அடைத்து புதைக்காதீர்கள்.

எமது வரலாறு பசியின் வரலாறு மட்டும் அல்ல.

அது எதிர்த்து நின்ற இரத்தத்தின் வரலாறு.

அது வீழ்ந்தாலும் மண்டியிடாத மனங்களின் வரலாறு.

அது மாவீரர்களின் வரலாறு.

சிலர் கவிதை எழுதட்டும். சிலர் சின்னங்கள் உருவாக்கட்டும். ஆனால் இல்லாத ஒன்றை இருந்ததாகச் சொல்லி எதிர்கால தலைமுறைக்கு பொய்யை வரலாறாக திணிக்காதீர்கள்.

இன்று எமக்கு தேவை வெறும் உணர்ச்சி வியாபாரிகள் அல்ல.