பிரான்சில் (France) இரண்டாயிரத்து இருபத்தி நான்காம் (2024) மற்றும் இரண்டாயிரத்து இருபத்தி ஐந்தாம் (2025) ஆண்டுகளில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட தொடக்கப் பள்ளிகள் (Écoles) மற்றும் நடுநிலைப் பள்ளிகளில் (Collèges) பொதுவான சீருடை (Tenue commune) அணிவது குறித்துச் சோதனை செய்யப்பட்டது. இதன் முடிவுகள் குறித்துத் தேசியக் கல்வி அமைச்சகத்தின் (Ministère de l’Éducation nationale) மதிப்பீட்டுப் பிரிவு (Depp) வெளியிட்ட அறிக்கையில் பல சுவாரசியமான முரண்பாடுகள் வெளியாகியுள்ளன.

இந்தச் சீருடைத் திட்டத்தைத் தேசியக் கல்வி அமைச்சகம் நேரடியாகத் தொடங்கவில்லை. மாறாக, உள்ளாட்சி அமைப்புகளே (Collectivités territoriales) இதனை முன்னெடுத்தன. ஊராட்சிகளின் மேயர்கள் (Maires) மற்றும் துறைசார் மன்றத் தலைவர்கள் (Présidents de conseil départemental) சமத்துவத்தையும், பொதுப் பள்ளிகளின் மாண்பையும் உயர்த்துவதற்காக இதனை அறிமுகப்படுத்தினர். இருப்பினும், சீருடைகளை வழங்குவது மற்றும் பழுதடைந்தால் புதியவை வழங்குவதற்கான (Réassort) செலவுகளைக் கையாள்வது ஒவ்வொரு நகரத்திற்கும் மாறுபட்டதால் பல குழப்பங்கள் ஏற்பட்டன. மேலும், இத்திட்டம் செயல்படுத்தப்பட்ட பள்ளிகள் ஏற்கனவே நல்ல சூழலைக் கொண்டவை என்பதால், இந்த ஆய்வின் முடிவுகளை அனைத்துப் பள்ளிகளுக்கும் பொதுவாகப் பொருத்திப் பார்க்க முடியாது எனவும் அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இந்தத் திட்டம் குறித்துத் தொடக்கப் பள்ளி மாணவர்களில் (Écoliers) ஐம்பத்தி ஏழு (57) சதவீதம் பேர், சீருடை அணிவதைத் தாங்கள் விரும்பவில்லை எனக் கூறியுள்ளனர். நடுநிலைப் பள்ளி மாணவர்களில் (Collégiens) அறுபத்தி மூன்று (63) சதவீதம் பேர் தாங்கள் சீருடையில் “சௌகரியமாக உணரவில்லை” என்றும், இது தங்களின் வாழ்க்கை முறைக்குப் “பொருத்தமாக இல்லை” என்றும் வெளிப்படையாகத் தெரிவித்துள்ளனர். குறிப்பாக, இந்தச் சீருடை குறித்துத் தங்களின் கருத்துகள் எங்குமே கேட்கப்படவில்லை என்பதே மாணவர்களின் அதிருப்திக்கு முக்கியக் காரணமாகும். உடைகள் சார்ந்த கேலிகள் சற்றுக் குறைந்துள்ளதைச் சிலர் ஏற்றுக்கொண்டாலும், அது தற்போது காலணிகள் மற்றும் பிற அணிகலன்கள் மீதான கேலியாக மாறியுள்ளது. சீருடையால் பள்ளிகளில் துன்புறுத்தல் (Harcèlement) குறைந்துள்ளது என வெறும் பதினான்கு (14) சதவீத நடுநிலைப் பள்ளி மாணவர்கள் மட்டுமே நம்புகின்றனர்.

கல்வியைப் பொறுத்தவரை சீருடையால் எந்தவொரு குறிப்பிடத்தக்க மாற்றமும் நிகழவில்லை. மாணவர்களின் கவனம், ஆர்வம் அல்லது மதிப்பெண்கள் ஆகியவற்றில் இது எவ்விதப் பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தவில்லை என்பதை ஆசிரியர்கள், பெற்றோர்கள், மாணவர்கள் என அனைவரும் ஒருமனதாக ஏற்றுக்கொள்கின்றனர். மேலும், ஆடைகளின் அளவு மாறுபடுவது, விநியோகத்தில் தாமதம், வளரும் குழந்தைகளுக்குப் புதிய ஆடைகள் வழங்குவது போன்ற நடைமுறைச் சிக்கல்கள் பள்ளி ஊழியர்களுக்குப் பெரும் சுமையாக மாறின. இதற்காகப் பயிற்சி பெறாத ஆசிரியர்களும் நிர்வாக ஊழியர்களும் ஆடைக் கிடங்குகளைப் பராமரிக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு, பள்ளிகளில் தேவையற்ற அழுத்தங்கள் உருவாகின.

இறுதியாக, இந்தச் சீருடைத் திட்டம் பெரியவர்களின் கண்களுக்கு ஒழுக்கத்தின் அடையாளமாகவும், பொதுப் பள்ளிகளின் மாண்பை மீட்டெடுக்கும் கருவியாகவும் தெரிகிறது. ஆனால் மாணவர்களுக்கோ, இது தங்கள் தனித்துவத்தைப் பறிக்கும் ஒரு “கட்டுப்பாடாகவே” (Contrainte) தோன்றுகிறது. “கல்வி என்பது உடையிலோ கழுத்து பட்டி அணிவதிலோ இல்லை; அது அறிவைத் தேடுவதில் இருக்கிறது. அறிவு என்பது சீருடையில் இல்லை; அது புத்தகங்களிலும், நூலகங்களிலும், வகுப்பறைகளிலும், கற்றலிலும்தான் இருக்கிறது” என்பதே மாணவர்கள் தரப்பின் வலுவான வாதமாக அமைந்துள்ளது.